خاک اره و پودر چوب و پوشال گاوداری و مرغداری

کانادا: کانادا یکی دیگر از منابع صادراتی مهم خاک اره است که مقادیر زیادی محصولات چوبی از منطقه جنگلی غرب دارد.

ویتنام: ویتنام نیز با بهره گیری از محصولات جنگلی داخلی به صادرکننده قابل توجه خاک اره تبدیل شده است.

کشورهایی که بیشترین واردات خاک اره را دارند: چین: چین بزرگترین واردکننده خاک اره در جهان است.

تقاضای زیادی در چین برای خاک اره مورد استفاده در صنعت چوب و کاغذ وجود دارد.

ژاپن: ژاپن خاک اره وارد می کند و به عنوان ماده ای در ساخت مبلمان، مبلمان و سایر کاربردهای ساختمانی استفاده می شود. کره: کره همچنین واردکننده قابل توجهی از خاک اره است که عمدتاً در صنعت گرمایش استفاده می شود.

برای بسیاری از کاربردهای صنعتی و مصرفی ضروری هستند، اما منابع محدود و اغلب کمیاب هستند. برای کاهش نیاز به معدن، صرفه جویی در انرژی و آب و جلوگیری از آلودگی، بازیابی فلزات از زباله ضروری است. فن آوری هایی که می توانند به این امر کمک کنند عبارتند از هیدرومتالورژی که از محلول های شیمیایی برای شستشو، جداسازی و خالص سازی فلزات از زباله استفاده می کند. بیولیچینگ، یک فرآیند بیولوژیکی که از میکروارگانیسم ها برای حل کردن فلزات از زباله ها استفاده می کند. و پیرومتالورژی، که شامل استفاده از دماهای بالا برای ذوب، ذوب و تصفیه فلزات از زباله است. هر یک از این روش ها مزایا و معایب خاص خود را دارند- هیدرومتالورژی می تواند فلزات را با راندمان و گزینش پذیری بالا بازیابی کند، اما نیاز به مدیریت دقیق مواد شیمیایی و فاضلاب دارد. بیولیچینگ می تواند در دماها و فشارهای پایین عمل کند اما به در دسترس بودن میکروارگانیسم ها بستگی دارد. در حالی که پیرومتالورژی می تواند حجم زیادی از زباله را پردازش کند اما انرژی زیادی مصرف می کند و گازهای گلخانه ای تولید می کند.

پلاستیک ها بخشی جدایی ناپذیر از زندگی مدرن هستند، اما می توانند منبع اصلی زباله و آلودگی محیطی نیز باشند. برای کاهش تقاضا برای مواد بکر، صرفه جویی در انرژی و انتشار گازهای گلخانه ای و جلوگیری از زباله و آلودگی دریایی، بازیابی پلاستیک از زباله ضروری است. بازیافت مکانیکی فرآیندی است که شامل دسته‌بندی، خرد کردن، شستشو و ذوب پلاستیک‌ها از زباله‌ها می‌شود. می تواند محصولات پلاستیکی جدیدی با کیفیت مشابه یا پایین تر از نمونه های اصلی تولید کند، اما محدودیت هایی مانند آلودگی، تخریب و نوسانات بازار را نیز دارد. بازیافت شیمیایی، پلاستیک ها را از زباله ها با استفاده از گرما، فشار یا کاتالیزورها به مولکول های کوچکتر مانند مونومرها و الیگومرها تجزیه می کند. می تواند محصولات پلاستیکی جدید با کیفیت بالاتر از نمونه های اصلی یا محصولات جایگزین با کاربردهای مختلف تولید کند. با این حال، به فرآیندها و زیرساخت های پیچیده تر و پرهزینه تر نیاز دارد. تجزیه بیولوژیکی فرآیندی طبیعی است که از میکروارگانیسم‌ها یا آنزیم‌ها برای تجزیه پلاستیک از زباله به مواد بی‌ضرر مانند آب، دی اکسید کربن یا زیست توده استفاده می‌کند. این فرآیند می تواند تجمع و ماندگاری پلاستیک ها را در محیط کاهش دهد. اما به نوع و ترکیب پلاستیک و همچنین شرایط محیطی بستگی دارد.

مواد مغذی برای رشد گیاه و تولید غذا ضروری هستند، اما می‌توانند هدر بروند یا در بدنه‌های آبی ریخته شوند و منجر به اوتروفیکاسیون و شکوفه‌های جلبکی شوند. بازیابی مواد مغذی از زباله ها می تواند حاصلخیزی خاک، عملکرد محصول و کیفیت آب را بهبود بخشد. کمپوست یک فرآیند بیولوژیکی است که در آن از میکروارگانیسم ها برای تبدیل زباله های آلی به موادی پایدار و هوموس مانند استفاده می شود و خاک را با مواد آلی و مواد مغذی غنی می کند. هضم بی هوازی یکی دیگر از فرآیندهای بیولوژیکی است که از میکروارگانیسم ها برای تجزیه زباله های آلی در غیاب اکسیژن، تولید بیوگاز و هضم استفاده می کند. رسوب استروویت یک فرآیند شیمیایی است که از یون های منیزیم، آمونیوم و فسفات برای تشکیل یک ترکیب کریستالی از پساب استفاده می کند و امکان حذف و بازیابی این مواد مغذی را فراهم می کند. همه این فناوری ها نیاز به مدیریت دقیق از نظر هوادهی، رطوبت، کنترل دما، کیفیت و کمیت بیوگاز و مواد هضم، pH، دما و شرایط اختلاط دارند.

انرژی برای توسعه و رفاه انسان ضروری است، اما اغلب از سوخت های فسیلی که به تغییرات آب و هوا و آلودگی هوا کمک می کنند، مشتق می شود. بازیابی انرژی از زباله می تواند به تنوع بخشیدن به ترکیب انرژی، کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و استفاده از زباله به عنوان یک منبع کمک کند. برای دستیابی به این امر می توان از فناوری هایی مانند سوزاندن، تبدیل به گاز و تجزیه در اثر حرارت استفاده کرد. سوزاندن شامل سوزاندن زباله در دماهای بالا برای تولید گرما و الکتریسیته است، اما آلاینده هایی نیز منتشر می کند. گازی شدن زباله ها را به سوختی پاک تبدیل می کند که می تواند برای تولید برق یا حمل و نقل استفاده شود، اما نیاز به هزینه های سرمایه ای و عملیاتی بالایی دارد. پیرولیز زباله ها را به محصولات با ارزشی تبدیل می کند که می توانند برای انرژی، مواد یا مواد شیمیایی استفاده شوند. با این حال نیاز به انرژی ورودی بالا و کنترل دقیق دما، فشار و زمان ماند دارد.